Brzeg Dolny pożegnał ks. prałata Jana Kwasika – budowniczego kościoła i serc

Tłumy mieszkańców Brzegu Dolnego, duchowni z diecezji i spoza niej, delegacje, samorządowcy, sztandary, rodzina oraz przyjaciele – wszyscy zebrali się dziś, by oddać ostatni hołd śp. księdzu prałatowi Janowi Kwasikowi. To pożegnanie nie tylko kapłana, ale też człowieka, który przez cztery dekady był duchowym przewodnikiem, budowniczym kościoła Chrystusa Króla na osiedlu Warzyń i Honorowym Obywatelem Brzegu Dolnego.

Wypełniony wiernymi kościół oraz plac przed świątynią świadczyły o tym, jak wielu ludzi dotknęło jego życie. Mszy świętej pogrzebowej przewodniczył ks. prałat Eugeniusz Kuźmik – przyjaciel zmarłego, emerytowany proboszcz i dziekan wołowski. Homilię wygłosił ks. dziekan Jacek Włostowski, a liturgia, pełna skupienia i zadumy, przeniknięta była poczuciem straty, ale i wdzięczności.

Z serca płynęły pożegnania. Wzruszające słowa w imieniu rodziny wypowiedziała bratowa ks. Kwasika, przywołując osobiste wspomnienia. – Dziś pozostała nam po Tobie wieczna pamięć i modlitwa… – mówiła.

Zmarłego proboszcza żegnał także burmistrz Brzegu Dolnego Ireneusz Fura. W jego słowach brzmiała duma i uznanie – za duchową siłę, zaangażowanie w życie parafii i całej gminy:
– Oddajemy hołd jego niezłomnej wierze, jego oddaniu ludziom, jego mądrości, jego wielkiemu sercu… – podkreślał.

Wspomnienia dopełnili także m.in. były burmistrz Aleksander Marek Skorupa, członkowie Rady Parafialnej, Związku Sybiraków oraz przedstawiciele wspólnot, które przez lata współtworzył.

Budowa świątyni Chrystusa Króla była jednym z jego największych dzieł – nie tylko w sensie architektonicznym, ale przede wszystkim duchowym. Kościół stał się miejscem spotkań, modlitwy, poczucia wspólnoty. Dziś to miejsce – wypełnione żałobą – nadal promieniowało tym, co stworzył i pozostawił po sobie: jednością i pokojem.

Choć odszedł, jego obecność nadal będzie odczuwalna – w murach kościoła, w sercach wiernych, w historii miasta. Bo prawdziwi budowniczowie – ci, którzy stawiają mosty między ludźmi – nie odchodzą na zawsze.