REPORTAŻ | Lubiąż. Imperium, które rozsypało się w ciszy, ale...

Kurier Gmin

02/05/2026 08:07

Jeden z największych zespołów klasztornych w Europie - budowla o długości 220 metrów i powierzchni blisko 2,5 ha. Fot. Maciej Krysztofek

Spis treści

Puste miejsca po wielkości
Początek: polityka, nie modlitwa
Pierwsza korporacja
Złoty wiek i jego kres
Za duży, by go uratować
Między ratunkiem a pamięcią
Cisza

Wracam do klasztoru pocysterskiego w Lubiążu. Za każdym razem, kiedy tu wchodzę, widzę to samo, ogrom miejsca, które przetrwało więcej, niż powinno. Między pustką a odnowionymi salami, między ciszą a śladami dawnej potęgi. To nie jest już tylko opowieść o upadku. To także historia tego, co mimo wszystko zostało i tego, co wciąż próbuje się tu ocalić.

-Proszę zobaczyć... to jest nasza historia - mówi Magdalena Moskal z Fundacji Lubiąż, która pokazuje nam główne sale w klasztorze pocysterskim w Lubiążu i zatrzymuje się przy ścianie. Stoją tam ramy. Puste. I to one robią największe wrażenie.

Puste miejsca po wielkości

W takich ramach wisiały kiedyś obrazy Michaela Willmanna, jednego z najwybitniejszych malarzy baroku na Śląsku, nazywanego „Śląskim Rembrandtem". Tworzył tutaj, dla Cystersów. To oni dali mu przestrzeń, mecenat i zamówienia. Dziś jego dzieła są rozproszone.

Widziałam je. Jeździłam po Polsce, wchodziłam do kościoł�......