Stukanie się jajkami, kropienie wodą i szukanie zająca. Skąd wzięły się nasze wielkanocne tradycje?

Wielkanoc to nie tylko biała kiełbasa i żurek. To przede wszystkim czas pełen symboli i dawnych obyczajów, które przetrwały w naszych domach do dziś. Choć niektóre traktujemy z przymrużeniem oka, inne – jak słynne „stukanie się jajkami” – wciąż budzą ogromne emocje przy świątecznym stole.

Skąd wzięły się najpopularniejsze tradycje i co tak naprawdę oznaczają? Przyjrzyjmy się im bliżej.

Zabawa w stukanie się pisankami, znana w wielu regionach jako walatka lub wybitka, to jedna z najstarszych zabaw wielkanocnych. Zasady są proste: dwie osoby stukają się jajkami trzymanymi w dłoniach. Wygrywa ten, czyja skorupka pozostanie nienaruszona.

• Symbolika: Jajko to znak rodzącego się życia i zwycięstwa nad śmiercią. Dawniej wierzono, że osoba, której jajko przetrwa „pojedynek”, będzie miała wyjątkowe szczęście przez cały nadchodzący rok.

  Reklama

Wielka Sobota to czas wizyt w kościele z koszyczkiem. Każdy produkt, który do niego wkładamy, ma swoje znaczenie:

• Chleb: symbolizuje ciało Chrystusa i zapewnia pomyślność.

• Jajko: znak odrodzenia.

• Chrzan: ma nam przypominać o krzepie i zdrowiu.

• Baranek: symbol pokory i łagodności.

• Sól: chroni przed zepsuciem i złem.

Dziś to po prostu „Lany Poniedziałek”, ale dawniej były to dwa osobne zwyczaje:

• Śmigus polegał na symbolicznym smaganiu wierzbowymi gałązkami po nogach i oblewaniu wodą – miało to „oczyścić” z chorób i sprzyjać płodności.

  Reklama

• Dyngus to z kolei wykupowanie się od oblewania! Gospodynie częstowały „dyngusiarzy” jajkami i smakołykami, by ci zostawili domostwo w spokoju.

Choć tradycja szukania prezentów od zająca przyszła do nas z Niemiec, na stałe zagościła w naszych ogrodach i domach. Zając, jako zwierzę bardzo płodne, od wieków był symbolem wiosennego odrodzenia przyrody. Dziś to głównie frajda dla najmłodszych, którzy tuż po śniadaniu wyruszają na poszukiwania słodkich niespodzianek.